Μπαίνοντας στην αυλή του μουσείου ο επισκέπτης βλέπει μία ομάδα μαρμάρινων βωμών. Πρόκειται για τους λεγόμενους μακεδονικούς βωμούς που συνήθιζαν να τους τοποθετούν πάνω στους τάφους, κατά το 2ο και 3ο αι. μ.Χ. Στις περισσότερες περιπτώσεις, μία κουκουνάρα πεύκου επιστέφει το μνημείο. Το νόημά της είναι μεταφορικό. Οι σπόροι από τους οποίους θα ξεπηδήσουν τα νέα δένδρα δηλώνουν τη ζωή που συνεχίζεται. 

Κοντά στους βωμούς έχει στηθεί µε τα αυθεντικά υλικά του ο τύμβος από ένα εκτεταμένο νεκροταφείο της πρώιμης εποχής του Σιδήρου (1000-700 π.Χ.), λίγο έξω από το Δίον, στους πρόποδες του Ολύμπου. Μια τομή στο σώμα του τύμβου και στο έδαφος επιτρέπει στο θεατή να δει τους τάφους και να συνειδητοποιήσει τη σχέση τους µε τον τύμβο. Το ύψος του τύμβου είναι μικρό και ακριβώς στο κέντρο του φαίνεται το σήμα, ένας όρθια τοποθετημένος μεγάλος λίθος. Οι τάφοι είναι κατασκευασμένοι από σχιστολιθικές πλάκες. Περιείχαν το σκελετό του νεκρού και τα κτερίσματα. 

Στη στοά του μουσείου στέκονται όρθια τα μαρμάρινα θυρόφυλλα της εισόδου του μακεδονικού τάφου 1, ο οποίος βρίσκεται έξω από τη δυτική πύλη του τείχους. Ο τάφος αυτός χρονολογείται στο τέλος του 4ου αι. π.Χ. και ασφαλώς ανήκε σε κάποιον πλούσιο αξιωματούχο Μακεδόνα.