Κοντά στα νερά του Βαφύρα και πάνω σε ιερές πηγές οι κάτοικοι του αρχαίου Δίου έκτισαν ένα ιερό, όπου λατρεύτηκαν η Αφροδίτη ως θεά των υπωρειών του Ολύμπου και η Άρτεμις ως θεά του τοκετού. Η Άρτεμις έδωσε αργότερα τη θέση της  στη μεγάλη θεά Ίσιδα, που είχε έρθει από την Αίγυπτο. Ο Μ. Αλέξανδρος την είχε τιμήσει εκεί ιδιαίτερα, χωροθετώντας ο ίδιος τη θέση του ιερού της, όταν έχτιζε την πόλη του στο Δέλτα του Νείλου. Ο αρχικός σχεδιασμός του ιερού ανάγεται στον 1ο αι. μ.Χ. αλλά τα κατάλοιπα που είναι σήμερα ορατά χρονολογούνται μερικούς αιώνες αργότερα. Πολλά από τα αγάλματα και αρκετές επιγραφές του ιερού χρονολογούνται στην ελληνιστική εποχή. 

Ο τετράστυλος ναός στο μέσον ήταν αφιερωμένος στην Ίσιδα Λοχία, την θεά που παραστεκόταν τις λεχώνες. Στον τοίχο της πρόσοψης ήταν στερεωμένο ένα ανάγλυφο, που παρίστανε τη θεά με σκήπτρο και στάχυα στα χέρια. Στα μαρμάρινα σκαλοπάτια ήταν στημένες πλάκες με σημαδεμένα τα αποτυπώματα ποδιών από προσκυνητές. Στα δεξιά βρίσκεται ο ναΐσκος της Υπολυμπιδίας Αφροδίτης που το χαριτωμένο άγαλμά της καθρεφτιζόταν στα νερά μιας μαρμάρινης δεξαμενής. Στα αριστερά, στο ναΐσκο με την κόγχη, μπροστά από το άγαλμα της θεάς Ίσιδας Τύχης, υπάρχει η ιερή πηγή που ανάβλυζε μέσα στο κτήριο. 

Ο μακρύς διάδρομος με τα χαμηλά παραπέτα συμβόλιζε πιθανότατα το Νείλο, τον ιερό ποταμό της Αιγύπτου, ενώ οι δύο μαρμάρινοι ταύροι στα σκαλοπάτια του κεντρικού βωμού απεικόνιζαν τον αιγυπτιακό θεό Άπη. Το μεγάλο γυναικείο άγαλμα, που βρέθηκε όρθιο πάνω στο βάθρο του, είχε στηθεί το 2ο αι. μ.Χ. από την πόλη του Δίου προς τιμή της Ιουλίας Φρουγιανής Αλεξάνδρας, ευεργέτιδας του ιερού. 

Το πανηγύρι της Ίσιδας γινόταν κάθε άνοιξη και φθινόπωρο. Η περιοχή έξω από τον περίβολο του ιερού γέμιζε με χωρικούς, τεχνίτες και εμπόρους που πουλούσαν ζώα, χρυσά και αργυρά αντικείμενα και κάθε είδους προϊόντα. Μέσα στο τέμενος έμπαιναν μόνο οι μυημένοι προσκυνητές, που διανυκτέρευαν περιμένοντας να τους επισκεφθεί “κατ’ όναρ” η μεγάλη θεά και να ακούσει την ευχή τους.